دوره 12، شماره 2 - ( تابستان 1404 )
جلد 12 شماره 2 صفحات 128-123 |
برگشت به فهرست نسخه ها
بیتا صدیق1 
، فایقه زارعی*1
، فایقه زارعی*1
1- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی در ارتقاء سلامت، پژوهشکده سلامت هرمزگان، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان،بندرعباس، ایران.
چکیده: (202 مشاهده)
در دهههای اخیر، پشههای آئدس بهویژه گونههای Aedes aegypti و Aedes albopictus، بهعنوان ناقلان مهم ویروسهایی تب دانگ، تب زرد، چیکونگونیا و ویروس زیکا، در بیش از ۱۴۰ کشور گسترش یافتهاند.در ایران نیز پراکندگی این پشه ها بهویژه در مناطق جنوبی، جنوب شرقی و شمالی کشور گزارش شده است(2-1).
عوامل متعددی ازجمله شرایط آبوهوایی مناسب (رطوبت و دمای بالا)، شهرنشینی بدون مدیریت صحیح پسماند و آب، نبود آگاهی عمومی، تراکم بالای جمعیت و افزایش سفر و تجارت بین المللی، در گسترش فعالیت و انتقال بیماریهای منتقله از این پشه ها نقش دارند (1).
متأسفانه نبود دارو یا واکسن مؤثر علیه هر چهار سروتیپ ویروس دانگ، بزرگترین چالش در کنترل بیماری است (5). واکسن Dengvaxia تنها واکسن تأییدشدهی جهانی است اما استفاده از آن در افراد سرم منفی توصیه نمیشود. ازاینرو، کنترل ناقلین بیماری مهمترین راهکار کاهش انتقال است. سازمان جهانی بهداشت نیز «استراتژی جهانی کنترل ناقلین» (GVCR 2017–2030) را در این راستا تدوین کرده است (4).
مقایسه این دو گونه A. aegypti و A. albopictus نشان می دهد که هر دو تابآوری در محیطهای مختلف دارند، ، در طول روز فعالاند و از انسان خونخواری میکنند. با این حال، A. aegypti بیشتر در مناطق شهری تخمگذاری میکند و از چندین منبع انسانی در یک وعده تغذیه مینماید که میتواند موجب بروز اپیدمیهای گسترده شود، در حالی که A. albopictus غالباً در محیطهای طبیعی و روستایی فعال است (2،3).
عوامل متعددی ازجمله شرایط آبوهوایی مناسب (رطوبت و دمای بالا)، شهرنشینی بدون مدیریت صحیح پسماند و آب، نبود آگاهی عمومی، تراکم بالای جمعیت و افزایش سفر و تجارت بین المللی، در گسترش فعالیت و انتقال بیماریهای منتقله از این پشه ها نقش دارند (1).
متأسفانه نبود دارو یا واکسن مؤثر علیه هر چهار سروتیپ ویروس دانگ، بزرگترین چالش در کنترل بیماری است (5). واکسن Dengvaxia تنها واکسن تأییدشدهی جهانی است اما استفاده از آن در افراد سرم منفی توصیه نمیشود. ازاینرو، کنترل ناقلین بیماری مهمترین راهکار کاهش انتقال است. سازمان جهانی بهداشت نیز «استراتژی جهانی کنترل ناقلین» (GVCR 2017–2030) را در این راستا تدوین کرده است (4).
مقایسه این دو گونه A. aegypti و A. albopictus نشان می دهد که هر دو تابآوری در محیطهای مختلف دارند، ، در طول روز فعالاند و از انسان خونخواری میکنند. با این حال، A. aegypti بیشتر در مناطق شهری تخمگذاری میکند و از چندین منبع انسانی در یک وعده تغذیه مینماید که میتواند موجب بروز اپیدمیهای گسترده شود، در حالی که A. albopictus غالباً در محیطهای طبیعی و روستایی فعال است (2،3).
واژههای کلیدی: آئدس-پیشگیری-تب دانگی
نوع مطالعه: نامه به سردبیر |
موضوع مقاله:
حشره شناسی پزشکی
دریافت: 1404/5/5 | پذیرش: 1405/5/17 | انتشار: 1405/2/29
دریافت: 1404/5/5 | پذیرش: 1405/5/17 | انتشار: 1405/2/29
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |