1- دکترای تخصصی روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد لاهیجان، لاهیجان، ایران
3- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اردبیل، اردبیل، ایران
4- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور ، واحد اصفهان، اصفهان، ایران
5- استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد لاهیجان، لاهیجان، ایران
3- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اردبیل، اردبیل، ایران
4- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور ، واحد اصفهان، اصفهان، ایران
5- استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
چکیده: (38 مشاهده)
هدف: نوجوانان به دلیل ناپایداری هیجانی، تکانشگری و الگوهای ناسازگار شخصیتی، بیش از سایر گروههای سنی در معرض شکلگیری و تشدید نشانگان شخصیت مرزی قرار دارند. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر افکار آسیب به خود، تروماهای دوران کودکی و افسردگی نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی انجام شد.
روشها: روش پژوهش حاضر نیمه تجربی و طرح آن بهصورت پیش آزمون-پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی استان تهران در سال 1403 بود. تعداد 36 نوجوان دارای نشانگان شخصیت مرزی بهصورت تصادفی در گروه آزمایش (18 نفر) و گروه کنترل (18 نفر) جایدهی شدند. ابزار گردآوری شامل سیاهه شخصیت مرزی، پرسشنامه خودآسیبرسانی، پرسشنامه تروماهای دوران کودکی، و سیاهه افسردگی بک بود. گروه آزمایش، 8 جلسه 90 دقیقهای رفتاردرمانی دیالکتیکی را دریافت کردند. دادهها با استفاده از کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج پژوهش حاضر مشخص کرد رفتاردرمانی دیالکتیکی به طور معناداری باعث کاهش افکار آسیب به خود (03/48=F)، سوء استفاده عاطفی (93/29=F)، سوء استفاده فیزیکی (64/53=F)، سوء استفاده جنسی (42/74=F)، غفلت عاطفی (09/61=F)، غفلت جسمی (63/30=F)، و افسردگی (78/81=F) نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی شده است (001/0>P).
نتیجهگیری: رفتاردرمانی دیالکتیکی بهطور معناداری افکار آسیب به خود، تجارب تروماهای دوران کودکی و افسردگی نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی را کاهش میدهد. این مداخله با ارتقای مهارتهای تنظیم هیجان، کنترل رفتارهای تکانشی و پردازش سازگارانه هیجانات شدید، توانایی نوجوانان در مدیریت محرکهای هیجانی و اجتماعی را افزایش میدهد.
روشها: روش پژوهش حاضر نیمه تجربی و طرح آن بهصورت پیش آزمون-پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی استان تهران در سال 1403 بود. تعداد 36 نوجوان دارای نشانگان شخصیت مرزی بهصورت تصادفی در گروه آزمایش (18 نفر) و گروه کنترل (18 نفر) جایدهی شدند. ابزار گردآوری شامل سیاهه شخصیت مرزی، پرسشنامه خودآسیبرسانی، پرسشنامه تروماهای دوران کودکی، و سیاهه افسردگی بک بود. گروه آزمایش، 8 جلسه 90 دقیقهای رفتاردرمانی دیالکتیکی را دریافت کردند. دادهها با استفاده از کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج پژوهش حاضر مشخص کرد رفتاردرمانی دیالکتیکی به طور معناداری باعث کاهش افکار آسیب به خود (03/48=F)، سوء استفاده عاطفی (93/29=F)، سوء استفاده فیزیکی (64/53=F)، سوء استفاده جنسی (42/74=F)، غفلت عاطفی (09/61=F)، غفلت جسمی (63/30=F)، و افسردگی (78/81=F) نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی شده است (001/0>P).
نتیجهگیری: رفتاردرمانی دیالکتیکی بهطور معناداری افکار آسیب به خود، تجارب تروماهای دوران کودکی و افسردگی نوجوانان دارای نشانگان شخصیت مرزی را کاهش میدهد. این مداخله با ارتقای مهارتهای تنظیم هیجان، کنترل رفتارهای تکانشی و پردازش سازگارانه هیجانات شدید، توانایی نوجوانان در مدیریت محرکهای هیجانی و اجتماعی را افزایش میدهد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |