چکیده: (2 مشاهده)
بیماری‌های منتقله از پشه آئدس تهدیدی جدی برای سلامت عمومی هستند. ایران در ژوئن ۲۰۲۴ اولین موارد بومی تب دنگی را در هرمزگان گزارش کرد و مطالعات نشان می‌دهد مناطق جنوبی کشور بیشترین پتانسیل را برای استقرار ناقل دارند (۱،۳) این نامه بر ضرورت اتخاذ راهبردی جامع، چندبخشی و مشارکتی تأکید دارد.
شکاف بین مدل‌های علمی و نیازهای عملیاتی، چالش اساسی کنترل ناقلین است. مطالعات نشان می‌دهد مدل‌ها اغلب به دلیل عدم تطابق مقیاس زمانی/مکانی و نبود رابط کاربری مناسب، توسط تیم‌های کنترل استفاده نمی‌شوند در مطالعه کیفی در هرمزگان، هفت دسته عامل مؤثر شامل محیطی، درمانی، همکاری بین‌بخشی، اداری-قانونی، مالی، آموزشی و اجتماعی شناسایی شد که ضعف همکاری بین‌بخشی و کمبود منابع مالی برجسته‌ترین آنها بودند استراتژی‌های نوین مانند پشه‌های حاویWolbachia، تکنیک حشره عقیم و سامانه‌های مشارکتی مبتنی بر شبکه‌های اجتماعی در جهان موفقیت چشمگیری داشته‌اند.
توصیه‌های راهبردی برای ایران شامل: راه‌اندازی شورای عالی همکاری بین‌بخشی با عضویت شهرداری‌ها، سازمان بنادر، وزارت نیرو و محیط زیست؛ تخصیص بودجه اضطراری پایدار؛ طراحی سامانه هوشمند مردمی به سبک VazaDengue؛ بهره‌گیری از مدل‌های پیش‌بینی مشارکتی با مقیاس محله‌ای (شعاع ۲۰۰ متر)؛ آموزش همگانی هدفمند با پیام‌های ساده؛ و پایش مستمر شاخص‌های پشه‌شناسی و سندرمیک به صورت هفتگی است. تنها رویکرد ترکیبی، مبتنی بر شواهد، با مشارکت فعال جامعه و همکاری بین‌بخشی می‌تواند از اپیدمی‌های فاجعه‌بار جلوگیری کند و ایران باید از این بحران به عنوان فرصتی برای استقرار یک سیستم نوین و پایدار کنترل ناقلین استفاده نماید.
شکاف بین مدل‌های علمی و نیازهای عملیاتی، چالش اساسی کنترل ناقلین است. مطالعات نشان می‌دهد مدل‌ها اغلب به دلیل عدم تطابق مقیاس زمانی/مکانی و نبود رابط کاربری مناسب، توسط تیم‌های کنترل استفاده نمی‌شوند در مطالعه کیفی در هرمزگان، هفت دسته عامل مؤثر شامل محیطی، درمانی، همکاری بین‌بخشی، اداری-قانونی، مالی، آموزشی و اجتماعی شناسایی شد که ضعف همکاری بین‌بخشی و کمبود منابع مالی برجسته‌ترین آنها بودند استراتژی‌های نوین مانند پشه‌های حاویWolbachia، تکنیک حشره عقیم و سامانه‌های مشارکتی مبتنی بر شبکه‌های اجتماعی در جهان موفقیت چشمگیری داشته‌اند.
توصیه‌های راهبردی برای ایران شامل: راه‌اندازی شورای عالی همکاری بین‌بخشی با عضویت شهرداری‌ها، سازمان بنادر، وزارت نیرو و محیط زیست؛ تخصیص بودجه اضطراری پایدار؛ طراحی سامانه هوشمند مردمی به سبک VazaDengue؛ بهره‌گیری از مدل‌های پیش‌بینی مشارکتی با مقیاس محله‌ای (شعاع ۲۰۰ متر)؛ آموزش همگانی هدفمند با پیام‌های ساده؛ و پایش مستمر شاخص‌های پشه‌شناسی و سندرمیک به صورت هفتگی است. تنها رویکرد ترکیبی، مبتنی بر شواهد، با مشارکت فعال جامعه و همکاری بین‌بخشی می‌تواند از اپیدمی‌های فاجعه‌بار جلوگیری کند و ایران باید از این بحران به عنوان فرصتی برای استقرار یک سیستم نوین و پایدار کنترل ناقلین استفاده نماید.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
