تابستان
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
مریم عبادی1 
، معصومه آزموده*1 ، علی اقبالی2 ، غلامرضا چلبیانلو3
، معصومه آزموده*1 ، علی اقبالی2 ، غلامرضا چلبیانلو3
1- گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2- گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
3- گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
2- گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
3- گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
چکیده: (1055 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسی اثر شفقت به خود بر سلامت جسمی و روانی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با تأکید بر نقش میانجی خودکار آمدی انجامشده است.
روشها: این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعهکننده به بیمارستان امام سجاد تبریز (ع) در سال 1403 بودند. با در نظر گرفتن معیارهای ورود، 250 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب اشدند و به ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای استاندارد کیفیت زندگی، شفقت به خود و خودکار آمدی پاسخ دادند. دادهها با استفاده از نرمافزارهای SPSS و AMOS و روش مدل یابی ساختاری تحلیل شدند.
نتایج: شفقت به خود تأثیر مثبت و معنیداری بر خودکار آمدی دارد (70/0= β) ، خودکار آمدی بهطور مستقیم با سلامت جسمانی (68/0= β) و سلامت روانی (56/0= β) رابطه مثبت دارد. تأثیر مستقیم شفقت به خود بر سلامت جسمانی معنیدار بود (22/0= β) ، اما اثر مستقیم آن بر سلامت روانی معنیدار نبود (18/0= β). نتایج نشان داد که خودکار آمدی نقش واسطهای بین شفقت به خود و سلامت جسمانی و سلامت روانی ایفا میکند.
نتیجهگیری: یافتهها بر اهمیت توجه به منابع درونی، بهویژه شفقت به خود و خودکار آمدی، در ارتقاء سلامت بیماران دیابتی تأکیددارند. آموزش شفقت به خود و تقویت خودکار آمدی میتواند به بهبود کیفیت زندگی و سلامت جسمانی و روانی کمک کند. مداخلات روانشناختی مبتنی بر این مؤلفهها در برنامههای درمانی بیماران دیابتی مفید است.
روشها: این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مراجعهکننده به بیمارستان امام سجاد تبریز (ع) در سال 1403 بودند. با در نظر گرفتن معیارهای ورود، 250 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب اشدند و به ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای استاندارد کیفیت زندگی، شفقت به خود و خودکار آمدی پاسخ دادند. دادهها با استفاده از نرمافزارهای SPSS و AMOS و روش مدل یابی ساختاری تحلیل شدند.
نتایج: شفقت به خود تأثیر مثبت و معنیداری بر خودکار آمدی دارد (70/0= β) ، خودکار آمدی بهطور مستقیم با سلامت جسمانی (68/0= β) و سلامت روانی (56/0= β) رابطه مثبت دارد. تأثیر مستقیم شفقت به خود بر سلامت جسمانی معنیدار بود (22/0= β) ، اما اثر مستقیم آن بر سلامت روانی معنیدار نبود (18/0= β). نتایج نشان داد که خودکار آمدی نقش واسطهای بین شفقت به خود و سلامت جسمانی و سلامت روانی ایفا میکند.
نتیجهگیری: یافتهها بر اهمیت توجه به منابع درونی، بهویژه شفقت به خود و خودکار آمدی، در ارتقاء سلامت بیماران دیابتی تأکیددارند. آموزش شفقت به خود و تقویت خودکار آمدی میتواند به بهبود کیفیت زندگی و سلامت جسمانی و روانی کمک کند. مداخلات روانشناختی مبتنی بر این مؤلفهها در برنامههای درمانی بیماران دیابتی مفید است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
