دوره 13، شماره 1 - ( بهار 1405 )
جلد 13 شماره 1 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.HSU.REC.1404.002
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
احسانی‌تبار محبوبه، نادری عین اله، ارزانی محبوبه. تأثیر افزودن تمرینات دیافراگمی به تمرینات ثبات مرکزی بر اصلاح هایپرلوردوز و پیشگیری از پیشرفت کمردرد مزمن غیراختصاصی در زنان. , طب پیشگیری. 1405; 13 (1)
1- دانشگاه حکیم سبزواری
2- دانشگاه صنعتی شاهرود
3- دانشگاه ملی مهارت
2- دانشگاه صنعتی شاهرود
3- دانشگاه ملی مهارت
چکیده: (39 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی تمرینات ثبات مرکزی به‌تنهایی و در ترکیب با تمرینات تنفسی دیافراگمی بر شاخص‌های جسمانی (زاویه لوردوز، استقامت و کنترل حرکتی) و روان‌شناختی (کیفیت خواب، باورهای درد و کیفیت زندگی) در زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی و هایپرلوردوز انجام شد.
روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی پیش‌آزمون–پس‌آزمون بر ۳۰ زن ۳۰-۴۲ ساله ساکن سبزوار و جوین ( سال ۱۴۰۴) انجام شد. نمونه‌ها به‌صورت هدفمند از میان مراجعان به مراکز درمانی و ورزشی انتخاب و در دو گروه ۱۵ نفری (ثبات مرکزی و ترکیبی) قرار گرفتند. مداخله هشت هفته (سه جلسه ۶۰ دقیقه‌ای/هفته) اجرا شد. ابزارها شامل خط‌کش منعطف (لوردوز)، آزمون‌های مک‌گیل (استقامت مرکزی)، لوماجوکی (کنترل حرکتی) و پرسشنامه‌های استاندارد شاخص بی‌خوابی، باورهای کمردرد، ناتوانی کبک و کیفیت زندگی بود. داده‌ها با تحلیل کوواریانس و t زوجی تحلیل شدند.
نتایج: هر دو پروتکل بهبود معناداری در تمام متغیرها ایجاد کردند (۰٫۰۱<p). با این حال، گروه ترکیبی کاهش بیشتری در شدت درد (۰٫۰۰۱=p). بهبود معنادار کیفیت خواب (۰٫۰۴۶=p بین‌گروهی) و کاهش معنادار زاویه لوردوز (۰٫۰۰۱=p درون‌گروهی) نشان داد، در حالی‌که تغییر لوردوز در گروه ثباتی معنادار نبود (۰٫۰۵۶=p) تفاوت بین‌گروهی در استقامت و کنترل حرکتی مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: به نظر می رسد افزودن تمرینات دیافراگمی به برنامه تمرینی ثبات مرکزی باعث کاهش بیشتر درد، بهبود کیفیت خواب و اصلاح زاویه لوردوز در زنان مبتلا به کمردرد مزمن و هایپرلوردوز شده است.
روش‌ها: این مطالعه نیمه‌تجربی پیش‌آزمون–پس‌آزمون بر ۳۰ زن ۳۰-۴۲ ساله ساکن سبزوار و جوین ( سال ۱۴۰۴) انجام شد. نمونه‌ها به‌صورت هدفمند از میان مراجعان به مراکز درمانی و ورزشی انتخاب و در دو گروه ۱۵ نفری (ثبات مرکزی و ترکیبی) قرار گرفتند. مداخله هشت هفته (سه جلسه ۶۰ دقیقه‌ای/هفته) اجرا شد. ابزارها شامل خط‌کش منعطف (لوردوز)، آزمون‌های مک‌گیل (استقامت مرکزی)، لوماجوکی (کنترل حرکتی) و پرسشنامه‌های استاندارد شاخص بی‌خوابی، باورهای کمردرد، ناتوانی کبک و کیفیت زندگی بود. داده‌ها با تحلیل کوواریانس و t زوجی تحلیل شدند.
نتایج: هر دو پروتکل بهبود معناداری در تمام متغیرها ایجاد کردند (۰٫۰۱<p). با این حال، گروه ترکیبی کاهش بیشتری در شدت درد (۰٫۰۰۱=p). بهبود معنادار کیفیت خواب (۰٫۰۴۶=p بین‌گروهی) و کاهش معنادار زاویه لوردوز (۰٫۰۰۱=p درون‌گروهی) نشان داد، در حالی‌که تغییر لوردوز در گروه ثباتی معنادار نبود (۰٫۰۵۶=p) تفاوت بین‌گروهی در استقامت و کنترل حرکتی مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری: به نظر می رسد افزودن تمرینات دیافراگمی به برنامه تمرینی ثبات مرکزی باعث کاهش بیشتر درد، بهبود کیفیت خواب و اصلاح زاویه لوردوز در زنان مبتلا به کمردرد مزمن و هایپرلوردوز شده است.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
طب کار، آسیب شناسی ورزشی،فیزیولوژی ورزش
دریافت: 1404/12/3 | پذیرش: 1405/2/16 | انتشار: 1405/1/10
دریافت: 1404/12/3 | پذیرش: 1405/2/16 | انتشار: 1405/1/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
