چکیده: (19 مشاهده)
هدف: پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل رفتارهای پرخطر در نوجوانان نسل Z بر اساس دلبستگی به والدین و همسالان با میانجیگری تاب‌آوری و تحمل ابهام انجام شد.
روش‌ها: این پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان ۱۶ تا ۱۸ ساله (دانش‌آموزان متوسطه دوم) شهر بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه‌ای به حجم ۳۰۰ نفر با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه دلبستگی به والدین و همسالان، مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون، مقیاس تحمل ابهام و مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS و Amos و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد دلبستگی به والدین و همسالان با رفتارهای پرخطر نوجوانان رابطه منفی و معنادار، و با تاب‌آوری و تحمل ابهام رابطه مثبت و معنادار دارد (۰٫۰۰۱>p). تاب‌آوری با رفتارهای پرخطر رابطه منفی معنادار داشت، اما نقش میانجی آن تأیید نشد. همچنین تحمل ابهام اثر مستقیم معناداری بر رفتارهای پرخطر نشان نداد و نقش میانجی آن نیز تأیید نشد. اثر مستقیم دلبستگی بر رفتارهای پرخطر غالب باقی ماند. مدل نهایی شاخص‌های برازش قابل قبولی داشت.
نتیجه‌گیری: دلبستگی ایمن به والدین و همسالان یک عامل محافظتی کلیدی در برابر رفتارهای پرخطر در نوجوانان نسل Z است. این یافته‌ها می‌توانند در تدوین مداخلات پیشگیرانه و آموزشی با هدف تقویت روابط خانوادگی و همسالان برای کاهش رفتارهای پرخطر نوجوانان مورد استفاده قرار گیرند.
روش‌ها: این پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی نوجوانان ۱۶ تا ۱۸ ساله (دانش‌آموزان متوسطه دوم) شهر بندرعباس در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه‌ای به حجم ۳۰۰ نفر با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه دلبستگی به والدین و همسالان، مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون، مقیاس تحمل ابهام و مقیاس خطرپذیری نوجوانان ایرانی جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS و Amos و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد دلبستگی به والدین و همسالان با رفتارهای پرخطر نوجوانان رابطه منفی و معنادار، و با تاب‌آوری و تحمل ابهام رابطه مثبت و معنادار دارد (۰٫۰۰۱>p). تاب‌آوری با رفتارهای پرخطر رابطه منفی معنادار داشت، اما نقش میانجی آن تأیید نشد. همچنین تحمل ابهام اثر مستقیم معناداری بر رفتارهای پرخطر نشان نداد و نقش میانجی آن نیز تأیید نشد. اثر مستقیم دلبستگی بر رفتارهای پرخطر غالب باقی ماند. مدل نهایی شاخص‌های برازش قابل قبولی داشت.
نتیجه‌گیری: دلبستگی ایمن به والدین و همسالان یک عامل محافظتی کلیدی در برابر رفتارهای پرخطر در نوجوانان نسل Z است. این یافته‌ها می‌توانند در تدوین مداخلات پیشگیرانه و آموزشی با هدف تقویت روابط خانوادگی و همسالان برای کاهش رفتارهای پرخطر نوجوانان مورد استفاده قرار گیرند.
واژه‌های کلیدی: کلیدواژه‌ها: رفتارهای پرخطر، نسل Z، نوجوانان، دلبستگی به والدین، دلبستگی به همسالان، تاب‌آوری، تحمل ابهام
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
